"Bardzo głodna gąsienica" Eric Carle

Bardzo głodna gąsienica to książeczka trochę interaktywna. Przynajmniej taka była dla mojego syna :) Są w niej strony z dziurką, w które można wsadzić paluszek, są pyszności do jedzenia, które można „na niby” zjeść ze smakiem. Ponadto jest tu nauka liczenia, dni tygodnia, nazw owoców i przysmaków. Dodatkowo maluch dowie się z lektury, skąd się biorą piękne motyle.

Książeczka jest cudna! Nie bez powodu została hitem w wielu krajach świata. Dzieciom podoba się w niej to, że nie są tylko biernymi słuchaczami, ale też towarzyszą gąsienicy w jej przeobrażeniach. Wspaniałe są ilustracje, w charakterystycznym dla Erica Carle’a stylu. Polecam Bardzo głodną gąsienicę gorąco :) To świetna lektura już dla dzieciaczków w grupie wiekowej 1+.

Bardzo głodna gąsienica Eric Carle, wyd. Tatarak 2011

„Elmer” David McKee

Elmer, postać stworzona przez Davida  McKee, to słoń w kolorową kratkę, znany przedszkolakom na całym świecie. Elmer różni się od innych słoni. Ale to właśnie dzięki Elmerowi, inne słonie w stadzie są radosne. Elmer działa bowiem jak zastrzyk pozytywnej energii. Któregoś dnia Elmer stwierdza, że ma dość bycia innym. Odnajduje krzak z owocami w kolorze słoniowym i tarza się w ich soku, żeby zmienić kolor na bardziej słoniowy Po powrocie do stada, przekonuje się jednak, że nie do końca mu pasuje bycie takim, jak inne słonie…
„Elmer” to ciekawa opowieść o tym, że warto zaakceptować i polubić siebie i swój wygląd. To także książeczka o tolerancji. Tekstu jest niewiele, także myślę, że bajeczkę polubią nawet dwulatki. Kolorowe, energetyczne ilustracje naprawdę podobają się dzieciom Mój synek bardzo lubi Elmera (sam mi go wczoraj wybrał do recenzji ). Sądzę, że warto zaprzyjaźnić się z tym sympatycznym, wesołym słoniem o niespotykanym wyglądzie

„Elmer” David McKee, wyd. Papilon

„Basia i …”, Zofia Stanecka, Marianna Oklejak

Nie będę oryginalna, gdy napiszę, że bardzo polubiliśmy z synkiem Basię. W Internecie pełno pochwalnych opinii na temat serii książeczek o Basi. Dla tych, co jeszcze nie znają tej sympatycznej bohaterki, napiszę słów parę :)
Tytułowa Basia to kilkuletnia, rezolutna dziewczynka, uczęszczająca do przedszkola. W książeczkach poznajemy też jej rodzinę – mamę, tatę, braci – Janka i Franka, a także dziadków i przyjaciół. Jej przygody to codzienne życie i zmagania kilkuletniego dziecka, sytuacje, w których każdy kilkulatek ma szansę się odnaleźć. Autorka Zofia Stanecka, nie stroni od przedstawiania sytuacji trudnych dla dziecka, takich jak kłótnia rodziców, czy też brak przyjaciela w przedszkolu. Za co ja lubię „Basię”? Za realizm i brak lukru w historyjkach, za to że przedstawia polską rodzinę, polskie realia; za to, że główna bohaterka to zwykła dziewczynka, jakich wiele w Polsce, która tak jak każde dziecko czasem jest niegrzeczna, złości się i ma humory; za ciekawe, charakterystyczne ilustracje Marianny Oklejak, które świetnie uzupełniają tekst; za to, że ja sama mogę tam znaleźć opisy problemów i sytuacji, które dobrze znam z autopsji, przez co Basia i jej rodzina są mi bliscy. Książeczki o Basi to opowiadania, w których mogą się odnaleźć zarówno dzieci, jak i dorośli. Myślę, że dlatego są one tak lubiane i popularne.
W serii ukazało się dotychczas kilkanaście tytułów. My w naszej domowej biblioteczce posiadamy „Basię i plac zabaw” i „Basię i słodycze”, a także tymczasowo, pożyczoną „Basię i przedszkole”. W części „Basia i przedszkole” poruszony jest problem braku bliskiej przyjaciółki w przedszkolu. Basia, chociaż lubi przedszkole i większość dzieci w nim, nie ma tam bratniej duszy, najbliższej przyjaciółki. Wszystko zmienia się, gdy zaprzyjaźnia się z ignorowaną przez innych i obmawianą po kątach wrażliwą Anielką. „Basia i plac zabaw” to historia sobotniego wyjścia z Tatą na plac zabaw. Sytuacja dobrze nam rodzicom znana :) A na placu – konflikty na tle dzielenia się zabawkami w piasku i inne sytuacje bliskie naszym dzieciom i nam. Zachęcam do lektury. W „Basi i słodyczach” bohaterka, wielki słodyczowy łasuch i wielbicielka żelków odkrywa, że niektórzy traktują cukier jak truciznę, inni są na słodycze uczuleni, a także, że dorośli lubią się słodkościami pocieszać w trudnych chwilach. I co najważniejsze, Basia przekonuje się, że można się łakociami tak przejeść, że nie ma się już ochoty nawet na ukochanego małego lizaczka. Polecam tę lekturę dla małych amatorów słodyczy i nie tylko.
Książeczki o Basi to bardzo ciekawa, rodzima alternatywa dla zagranicznych serii książeczek o problemach maluchów. Są naprawdę porządnie wydane (twarda oprawa) i mają przystępną cenę. Polecam! Sądzę, że polubicie Basię i jej codzienne, jakże nam bliskie perypetie.

„Basia i …”, Zofia Stanecka, Marianna Oklejak, wyd. Egmont

„Przysmaki Maksa” Katarzyna Zychla, il. Agnieszka Filipowska

Maks to sympatyczny, mały hipopotamek, bohater serii książeczek „Świat Maksa”. Pisałam już o nim wcześniej ("Przygody Maksa"). Tym razem, z trzech króciutkich historyjek dowiemy się, jakie są ulubione smakołyki Maksa, przeczytamy śmieszną historyjkę z prażoną kukurydzą w roli głównej, a także poznamy wiele nazw owoców, także tych bardziej egzotycznych. Opowiadania są przepięknie, kolorowo zilustrowane. Także niektóre ważne słowa są wyróżnione kolorową czcionką – bardzo ciekawy pomysł Całość tworzy bajeczny, cieszący oko efekt, który sprawia, że z chęcią do lektury powracamy i uśmiechamy się szeroko już na sam widok równie ładnej okładki. Bardzo lubimy Maksa Za piękne ilustracje, za ciekawe, zaskakujące historie, za humor i optymizm, bijące z każdego opowiadania i za to, że ta niewielka książeczka przekazuje dziecku bardzo interesujące, edukacyjne treści. Przygody Hipcia w sprytny, ciekawy sposób uczą o otaczającym świecie. Prosto, zrozumiale dla dziecka mówią o uczuciach i emocjach towarzyszących maluchom na co dzień. Maks to bardzo fajny książeczkowy bohater, a jego perypetie i rozterki podbijają serca wielu przedszkolaków i ich rodziców Seria o Maksie to także doskonała propozycja dla początkujących czytelników, a to za sprawą dużej czcionki, prostych zdań i krótkich rozdziałów. Polecam




„Przysmaki Maksa” Katarzyna Zychla, il. Agnieszka Filipowska, wyd. Skrzat 2013

„Spacer” Łukasz Łęcki

O tej książeczce czytałam już jakiś czas temu w Internecie i już wtedy zwróciła moją uwagę. Tydzień temu trafiła do moich rąk i mnie oczarowała. „Spacer” to wierszowana opowieść o spacerze sześciu czarnych żuczków, które spotykają na tęczy siódmego towarzysza- też żuka.  Jak się zakończy ten ich spacer po tęczy? Tego nie napiszę, powiem tylko, że zakończenie jest ciekawe i na pewno spodoba się dzieciom. Urocze, kolażowe ilustracje wykonała Marta Liszka. Bajeczka z pewnością zachwyci przedszkolaki, a nawet młodsze dzieci. „Spacer” jest pięknie wydany i ma interesującą formę książki-harmonijki, a twarde strony sprawią, że będzie odporny na małe łapki dziecka. Ja sama z przyjemnością oglądam tę lekturę i polecam ją, bo warto mieć taką wartościową pozycję w dziecięcym księgozbiorze :)


„Spacer” Łukasz Łęcki, wyd. Czerwony Konik 2012

Zaginione cukierki” Claire Gaudriot

Jak wiadomo, dzieci uwielbiają słodycze. Tak samo siostrzyczki, Majka i Oliwka – bohaterki książeczki z serii Mała wróżka Amelka pt. Zaginione cukierki. Pewnego dnia, dziewczynki orientują się, że ze słoika z łakociami systematycznie znikają cukierki. Przeszukują cały dom, od piwnic po strych, jednak bez skutku. Postanawiają zwrócić się o pomoc do małej, sprytnej wróżki Amelki i jej wiernego pomocnika Gucia. Amelka rozpoczyna śledztwo, a jego wynik zaskoczy wszystkich… Zaginione cukierki to ciekawa, ślicznie zilustrowana historyjka dla przedszkolaków, nie tylko dziewczynek. Choć cała seria wygląda różowo-cukierkowo, polubią ją też chłopcy. Mój synek zaśmiewał się z opowiadania i zabawnych zaklęć Amelki.
Historię zaginionych łakoci opowiada Natalia Usenko, znana pisarka i autorka książek dla dzieci. Zaginione cukierki i całą serię o sympatycznej, małej wróżce wydaje wyd. Papilon. Mnie się ta książeczka bardzo spodobała, zwłaszcza urocze ilustracje. Polecam!

„Zaginione cukierki” Claire Gaudriot, wyd. Papilon

Akademia detektywa Pozytywki. Zeszyt trzylatka z il. Piotra Rychela

Mówi się, że dzieci w domu się nudzą. Niekoniecznie musi to być prawdą! :) Kiedy w ruch idą gry, układanki, puzzle, nożyczki, kredki z łatwością można odgonić nudę. U nas od jakiegoś czasu panuje szał na wszelkie książeczki za zadaniami dla maluchów. Synek uwielbia zadania z łączeniem kropek, dorysowywaniem czegoś, kolorowaniem i liczeniem. Ja z kolei lubię, żeby tego typu publikacja była przygotowana z sensem, żeby zadania były różnorodne i twórcze. Zwracam też dużą uwagę na szatę graficzną. Nasze wspólne oczekiwania spełnia Akademia detektywa Pozytywki: Zeszyt trzylatka z ilustracjami Piotra Rychela. Tak, to ten detektyw Pozytywka :) – postać stworzona przez Grzegorza Kasdepkę. Dostępne są też: Zeszyt dwulatka, Zeszyt czterolatka i Zeszyt pięciolatka. Zeszyty z serii Akademia detektywa Pozytywki wydawane są przez Naszą Księgarnię. W środku znajdują się 4 rodzaje zadań, oznaczone czterema różnymi ikonkami. Zadania oznaczone ikonką Narysuj to rysowanie, łączenie kropek i kolorowanie, ćwiczące sprawność manualną dziecka. Pod zadaniami oznaczonymi Pomyśl kryją się ćwiczenia rozwijające zdolności poznawcze dziecka – poznawanie świata, stosunków przestrzennych i cech przedmiotów. Pod ikoną Porównaj znajdziemy ćwiczenia rozwijające spostrzegawczość i zmysł obserwacji i wreszcie zadania matematyczne, kryjące się pod ikoną Policz.
Całość jest świetnie zilustrowana przez Piora Rychela. Polecam, bo jest to naprawdę ciekawa i wartościowa pozycja w morzu dostępnych na półkach księgarskich zeszytów zadań dla przedszkolaków :)

Akademia detektywa Pozytywki. Zeszyt trzylatka z il. Piotra Rychela, Nasza Księgarnia 2010